Otwarcie zgłoszeń
Niedziela, 00:01 czasu polskiego.
TRUTH MAGAZINE / PIERWSZA EDYCJA 2027
Prawda wymaga pracy. Doceniamy ludzi, którzy ją wykonują.
Honorowe wyróżnienie dla dziennikarzy, niezależnych twórców i edukatorów, którzy sprawdzają informacje, wyjaśniają kontekst i biorą odpowiedzialność za publikowane słowa.

Zgłoszenia do 12 stycznia 2027. Kapituła: 13 stycznia. Laureaci: 15 stycznia. Czas polski.
01 / KALENDARZ EDYCJI
Niedziela, 00:01 czasu polskiego.
Wtorek, 23:59:59. Kompletne materiały i potwierdzenie udziału.
Trzy nominacje kapituły, dwie publiczności i wybór laureatów.
Nazwiska, uzasadnienia i wyróżniony dorobek.
Wszystkie daty: Europe/Warsaw, CET (UTC+1). Trzy nominacje wybiera kapituła, dwie wynikają z głosowania publiczności.
02 / ZA CO WYRÓŻNIAMY
Dowody, niezależna weryfikacja, kontekst i oddzielenie ustaleń od przypuszczeń.
Ujawnianie ograniczeń i istotnych powiązań, oznaczanie opinii oraz odpowiedzialne poprawianie błędów.
Udokumentowany wysiłek, trudność pracy i niezależność; bez premiowania sensacji lub ryzyka dla samego ryzyka.
Proporcjonalność, ochrona źródeł, prywatności i godności osób oraz unikanie nieuzasadnionych szkód.
Wartość wyjaśniająca, użyteczność i udokumentowany wpływ pracy; nie sama popularność.
Ocena kapituły dla jej trzech miejsc: suma × 4 = 0–100. Minimum trzy ważne oceny. Progi średnich: 75/100 łącznie, rzetelność 4/5, przejrzystość i etyka 3/5. Tytuł przyznaje się w odrębnym głosowaniu.
03 / GŁOS PUBLICZNOŚCI
Dwa głosy. Dwie różne osoby. Twój wybór.
Od 1 listopada 2026, 00:01 do 12 stycznia 2027, 23:59:59 czasu polskiego. Dwie nominacje publiczne otrzymają najwyżej poparte dopuszczone osoby spoza trójki kapituły. Nominacja nie oznacza automatycznego tytułu laureata.
Wczytujemy stan głosowania…
Profil może być prywatny. Wymagamy e-maila potwierdzonego przez dostawcę. Google i LinkedIn z tym samym potwierdzonym e-mailem współdzielą limit; osobne konta nie są łączone. Nie trzeba wykorzystać obu głosów. Zapisany wybór jest ostateczny.
Potwierdzone kandydatury dołączają po weryfikacji; osoby z listy propozycji nie są automatycznie uczestnikami. Swoje wybory widzisz po zalogowaniu, sumy głosów po zamknięciu.
04 / REDAKCYJNA LISTA PROPOZYCJI
To początkowy wybór redakcji. Lista jest otwarta i będzie uzupełniana o kolejne osoby, także na podstawie zgłoszeń w czasie naboru. To propozycje do rozpatrzenia, nie oficjalne nominacje ani potwierdzenie udziału lub poparcia inicjatywy przez wymienione osoby. Kolejność nie jest rankingiem. Można zgłaszać także inne osoby. Trzy nominacje wybierze kapituła, dwie publiczność. Głosować można dopiero na kandydatury dopuszczone po weryfikacji.
Noty oparto na publicznym dorobku i profilach zawodowych; aktualizacja 26.10.2026. Nie stanowią zaświadczenia o braku zarzutów lub kontrowersji. Formalne kandydatury podlegają indywidualnej weryfikacji.

Dziennikarz śledczy; współtwórca Indicator
Craig Silverman bada, jak platformy cyfrowe, reklama i sieci oszustów zamieniają fałszywe treści w narzędzie zarabiania pieniędzy oraz wywierania wpływu. W BuzzFeed News i ProPublica zajmował się dezinformacją, manipulacjami wokół wyborów i odpowiedzialnością firm technologicznych, a jego materiały o Facebooku współtworzyły cykl wyróżniony nagrodą George’a Polka. Współpracował również przy śledztwie ProPublica dotyczącym biznesu reklamowego Google, nagrodzonym przez organizację dziennikarzy ekonomicznych SABEW. Jako redaktor serii Verification Handbook oraz współtwórca Indicator udostępnia reporterom metody OSINT i sprawdzania dowodów, dzięki którym krytyczna analiza cyfrowych nadużyć może być powtarzalnym warsztatem, a nie tylko pojedynczą publikacją.

Executive editor, Pulitzer Center
Marina Walker Guevara koordynowała międzynarodową współpracę przy Panama Papers i Paradise Papers, projektach opartych na ogromnych zbiorach ujawnionych dokumentów finansowych. Setki reporterów wspólnie badały w nich świat spółek offshore, powiązań biznesowych i mechanizmów ukrywania majątku, zamiast prowadzić odizolowane dochodzenia w poszczególnych krajach. Jej własna praca obejmowała także degradację środowiska związaną z działalnością międzynarodowych przedsiębiorstw oraz gospodarkę offshore, a udział w zespołowych przedsięwzięciach przyniósł jej między innymi współdzieloną nagrodę Pulitzera w 2017 roku. W Pulitzer Center rozwija ten model współpracy, łącząc reporterów, specjalistów od danych i narzędzia technologiczne przy tematach wymagających długiego badania oraz międzynarodowej perspektywy.

Dziennikarka śledcza; profesorka Columbia Journalism School
Giannina Segnini łączy analizę baz danych, dokumentów bankowych i rejestrów publicznych z klasycznym dziennikarstwem śledczym. W kostarykańskiej La Nación kierowała zespołem reporterów i informatyków, a wspólnie z Ernesto Riverą badała mechanizmy łapówek przy zakupie sprzętu medycznego z Finlandii oraz kontraktach telekomunikacyjnych Alcatela. Publikacje zespołu uruchomiły postępowania dotyczące byłych prezydentów Kostaryki, pokazując, jak analiza przepływów pieniędzy pozwala wyjść poza oficjalne deklaracje urzędników i kontrahentów. Jej zespół przygotował również aplikację do bazy Offshore Leaks, a udział w Panama Papers i praca dydaktyczna na Columbia University rozszerzają ten warsztat na transgraniczne badanie korupcji oraz kształcenie kolejnych reporterów.

Współzałożycielka PCIJ; profesorka Columbia Journalism School
Sheila Coronel zaczynała pracę w filipińskiej prasie opozycyjnej u schyłku dyktatury Ferdinanda Marcosa, dokumentując naruszenia praw człowieka i przemiany demokratyczne. Współtworzyła Philippine Center for Investigative Journalism, którego reporterzy badali korupcję, nepotyzm i majątek osób zajmujących najwyższe stanowiska publiczne. Ujawnienia PCIJ dotyczące rezydencji prezydenta Josepha Estrady przyczyniły się do kryzysu politycznego i jego odsunięcia od władzy w 2001 roku jako efekt wspólnej pracy reporterów PCIJ. Coronel podejmowała również temat nadużyć policji podczas filipińskiej wojny z narkotykami, a na Columbia University i w podręcznikach przekazuje metody prowadzenia dochodzeń, w których dokumenty i odpowiedzialność wobec źródeł mają pierwszeństwo przed sensacją.

Reporterka śledcza, Associated Press
Margie Mason była jedną z czterech reporterek Associated Press prowadzących śledztwo Seafood from Slaves o pracy przymusowej w azjatyckim przemyśle rybnym. Zespół łączył rozmowy z uwięzionymi pracownikami, dokumenty handlowe, śledzenie transportu i obserwację łańcuchów dostaw, aby powiązać wyzysk na odległych wyspach z towarami trafiającymi do odbiorców w Stanach Zjednoczonych. Według uzasadnienia nagrody Pulitzera publikacje przyczyniły się do uwolnienia około dwóch tysięcy osób, postępowań wobec sprawców oraz reform, a AP otrzymała za nie nagrodę za służbę publiczną w 2016 roku. Jej udział w tym zespołowym dochodzeniu pokazuje wagę cierpliwego zbierania dowodów tam, gdzie izolacja pracowników i wielopiętrowy handel utrudniają ustalenie odpowiedzialności.

Reporterka śledcza i trenerka weryfikacji informacji
Jane Lytvynenko bada dezinformację, internetową manipulację i propagandę, łącząc pracę reporterską z analizą otwartych źródeł. Jej dorobek obejmuje BuzzFeed News oraz badania i szkolenia redakcji w Shorenstein Center przy Harvard Kennedy School, a ważnym obszarem jej pracy jest rosyjska wojna przeciw Ukrainie. W rozmowie z PEN America wyjaśniała, jak nagrania propagandowe i materiały z mediów społecznościowych mogą, po sprawdzeniu, dostarczać dowodów dotyczących okupowanych terytoriów, uwięzionych ludzi czy wywożonych dzieci. Zwraca też uwagę na kampanie nękania reporterów oraz znaczenie pokazywania odbiorcom drogi od źródła do wniosku, ponieważ samo oznaczenie treści jako fałszywej nie wyjaśnia jeszcze mechanizmu manipulacji.

Dyrektor wykonawczy, ICIJ
Gerard Ryle kierował międzynarodowymi zespołami ICIJ pracującymi nad Panama Papers, Paradise Papers i Pandora Papers. Projekty te łączyły analizę ujawnionych dokumentów z pracą reporterów w wielu krajach, aby pokazać powiązania osób wpływowych, pośredników finansowych i spółek offshore. Panama Papers ujawniały między innymi mechanizmy sprzyjające ukrywaniu majątku, korupcji i innym nadużyciom, przy czym samo posiadanie spółki offshore nie oznacza popełnienia przestępstwa. Ryle wniósł do tych przedsięwzięć ponad dwudziestoletnie doświadczenie reporterskie i redaktorskie zdobyte w Australii, a jego dorobek wiąże się przede wszystkim z organizowaniem współpracy, dzięki której rozproszone dokumenty stają się sprawdzalnymi historiami o znaczeniu publicznym.

Założyciel Africa Check; były reporter i redaktor AFP
Peter Cunliffe-Jones założył Africa Check w 2012 roku, po latach pracy reporterskiej i redaktorskiej dla Agence France-Presse. Zamiast jednego głośnego śledztwa jego dorobek wyróżnia budowanie instytucji, która systematycznie sprawdza publiczne twierdzenia i rozwija niezależny fact-checking w Afryce. Współtworzył zasady International Fact-Checking Network, a w badaniach zajmuje się rzeczywistymi skutkami dezinformacji, edukacją medialną oraz sposobami oceny odpowiedzi na fałszywe treści. Podejmuje też sporny temat granicy między przeciwdziałaniem manipulacji a ograniczaniem wolności wypowiedzi, wskazując, że represyjne rozwiązania prawne mogą nie usuwać źródeł problemu i wymagają równie krytycznej analizy jak sama dezinformacja.

Reporterka śledcza; profesorka University of Maryland
Deborah Nelson współtworzyła w The Seattle Times nagrodzony Pulitzerem cykl ujawniający nadużycia w federalnym programie mieszkaniowym dla społeczności rdzennych Amerykanów. Jako redaktorka pracowała również przy wyróżnionych śledztwach dotyczących opieki nad dziećmi oraz wypadków wojskowych jako członkini zespołów redakcyjnych. W książce The War Behind Me opisała ukrywanie amerykańskich zbrodni wojennych w Wietnamie i żołnierzy, którzy próbowali powstrzymać przemoc. Jej późniejsze publikacje dla Reuters obejmują globalny głód, warunki mieszkaniowe rodzin wojskowych, nierówności, pandemie i oporność na antybiotyki, pokazując konsekwentne zainteresowanie tym, jak instytucje zawodzą ludzi w sprawach zdrowia, bezpieczeństwa i podstawowych praw.

Współzałożyciel GIJN; profesor University of Illinois
Brant Houston rozwija narzędzia i instytucje, dzięki którym reporterzy mogą prowadzić trudne dochodzenia oparte na dokumentach oraz analizie danych. Przez ponad dekadę kierował Investigative Reporters and Editors, współtworzył Global Investigative Journalism Network i Institute for Nonprofit News, a wcześniej przez siedemnaście lat pracował jako reporter prasowy. Jego podręczniki Computer-Assisted Reporting oraz współtworzone wydania The Investigative Reporter’s Handbook pomagają dziennikarzom przechodzić od podejrzenia do sprawdzalnego materiału, zamiast opierać publikacje wyłącznie na wypowiedziach osób wpływowych. Na University of Illinois nadzoruje redakcję CU-CitizenAccess i zajmuje się przyszłością mediów non-profit, łącząc nauczanie warsztatu z tworzeniem warunków dla niezależnego rozliczania władzy i biznesu.

Dyrektorka wykonawcza, GIJN
W ICIJ łączyła analizę danych z koordynowaniem międzynarodowych zespołów przy Panama Papers, Pandora Papers i FinCEN Files, pomagając reporterom badać przepływy pieniędzy oraz ukryte powiązania. Jako redaktorka danych przy Implant Files uczestniczyła w badaniu bezpieczeństwa wyrobów medycznych i luk w nadzorze nad producentami, opartym na milionach zgłoszeń dotyczących urządzeń. Jej dorobek pokazuje także mniej widoczną stronę śledztw: porządkowanie dokumentów i sprawdzanie danych, zanim staną się podstawą publicznych zarzutów. Współtworzyła wenezuelskie Armando.info, szkoliła reporterów z Ameryki Łacińskiej, a następnie objęła kierowanie GIJN — rozwijając współpracę, która pozwala małym redakcjom podejmować sprawy przekraczające granice państw.

Reporter i koordynator partnerstw, The Examination
Współtworzył śledztwa Panama Papers i Pandora Papers, tropiąc powiązania między utajnionymi strukturami finansowymi, wpływowymi osobami i interesami przekraczającymi granice. Koordynował Fatal Extraction — zespołowe badanie wpływu australijskich spółek wydobywczych na społeczności w Afryce, łączące dokumentację korporacyjną z pracą reporterów terenowych. Przy Shadow Diplomats współpracował z Debbie Cenziper, Dianą Moukalled i partnerami nad przypadkami konsulów honorowych oskarżanych o przestępstwa lub uwikłanych w kontrowersje, pokazując luki w nadzorze nad tym systemem. Jako reporter i koordynator partnerstw The Examination wnosi doświadczenie w budowaniu międzynarodowych zespołów, w których lokalna wiedza dziennikarzy jest równie ważna jak analiza finansowa.

Dziennikarka danych; współzałożycielka The Self-Investigation
Kierowała pracą technologiczną i analizą danych przy Panama Papers, pomagając przekształcić 11,5 miliona plików w materiał możliwy do wspólnego badania przez setki reporterów. Stworzona przez zespół infrastruktura pozwalała bezpiecznie wyszukiwać dokumenty i odtwarzać sieci spółek offshore, dzięki czemu sama skala wycieku nie przesłoniła konkretnych ustaleń. Jej wkład pokazuje, że ujawnianie finansowej tajemnicy wymaga zarówno reporterów, jak i narzędzi umożliwiających systematyczną kontrolę dowodów. Współzałożyła również The Self-Investigation, łącząc temat niezależności mediów z warunkami pracy, dobrostanem i odpowiedzialnym korzystaniem z technologii, zamiast traktować przeciążenie jako nieuniknioną cenę rzetelnego dziennikarstwa.

Reporterka śledcza i dziennikarka wideo, ICIJ
Łączy reportaż śledczy, materiały wideo i koordynowanie współpracy redakcji w Azji oraz Europie, dzięki czemu dokumenty z jednego kraju można sprawdzać w szerszym kontekście. W 2016 roku należała do japońskiego zespołu uczestniczącego w nagrodzonym Pulitzerem śledztwie Panama Papers, dotyczącym tajemnicy finansowej i struktur offshore. Przy Implant Files przygotowywała materiały o krzywdzie pacjentów związanej z niedostatecznie sprawdzonymi implantami, badając napięcie między obietnicami technologii medycznej a ochroną ludzi. W jej dorobku ważne jest także oddanie głosu pacjentom i przełożenie skomplikowanych ustaleń na formę wizualną, która pomaga odbiorcom zrozumieć odpowiedzialność producentów oraz instytucji nadzorczych.

Dziennikarka danych i wykładowczyni
Jej dorobek łączy redagowanie śledztw z analizą danych o nierównościach i działaniu instytucji, również tam, gdzie oficjalne procedury utrudniają dostrzeżenie dyskryminacji. W Center for Public Integrity kierowała projektami obejmującymi 40 Acres and a Lie, którego zespół przeanalizował historyczne dokumenty dotyczące ziemi przyznanej osobom wyzwolonym z niewoli, a następnie im odebranej. Badała również system federalnych ułaskawień, przepisywanie leków w Medicare i uprzedzenia rasowe przy wyborze ławników, a w Investigative Reporting Workshop pomagała uruchomić publiczne narzędzie The Accountability Project. Jako wykładowczyni Berkeley przekazuje ten warsztat kolejnym reporterom, pokazując, jak z rozproszonych rejestrów budować sprawdzalne ustalenia, a nie jedynie efektowne wykresy.

Dziennikarka śledcza i specjalistka analizy danych
Jej śledztwo dla New York Daily News we współpracy z ProPublicą pokazało, jak nowojorska policja wykorzystywała przepisy eksmisyjne przeciw setkom mieszkańców, w większości ubogim osobom z mniejszości. Za te ustalenia redakcje otrzymały Pulitzera w kategorii służby publicznej w 2017 roku, a oficjalne uzasadnienie nagrody podkreślało przede wszystkim jej reporterską pracę. Później badała między innymi konflikty interesów w badaniach medycznych i luki w egzekwowaniu przepisów dotyczących broni, zestawiając deklarowane zabezpieczenia z praktyką instytucji. Jej warsztat łączy analizę dużych zbiorów danych z historiami konkretnych ludzi, dzięki czemu administracyjna procedura staje się zrozumiałym problemem praw, odpowiedzialności i nierównego traktowania.

Reporterka śledcza i autorka książek
W Code of Silence opisała historię Cathy McBroom, pracowniczki sądu federalnego, która ujawniła seksualne nadużycia sędziego Samuela Kenta, oraz mechanizmy chroniące wpływowych ludzi wewnątrz wymiaru sprawiedliwości. Książka wyrasta z dekady reporterskiej pracy i analizuje, jak tajność postępowań oraz nierówna pozycja pracowników utrudniały dochodzenie odpowiedzialności. Jej pozostałe śledztwa obejmowały korupcję, zaniedbane sprawy zabójstw, identyfikację ofiar i przypadki niesłusznego uwięzienia, łącząc dokumenty z długotrwałym kontaktem ze świadkami. To propozycja kandydatury oparta na konsekwentnym badaniu instytucji, które mają chronić obywateli, ale same wymagają kontroli poprzez analizę dokumentów i doświadczeń osób poszkodowanych.

Współzałożycielka The Border Chronicle
Od 1998 roku opisuje pogranicze USA i Meksyku, koncentrując się na migracji, militaryzacji granicy i odpowiedzialności służb wobec ludzi pozostających poza centrum debaty. W nagrodzonym Hillman Prize reportażu Death on Sevenmile Road odtworzyła ostrzelanie pojazdu z migrantami przez funkcjonariusza strzelającego z policyjnego śmigłowca, wykorzystując nagranie oraz dokumentację zdarzenia. Współtworzyła także zespołowe śledztwo Inside the Border Patrol i serię o śmierci migrantów w południowym Teksasie, a w Bloodlines opisała powiązania kartelu narkotykowego z wyścigami konnymi. Jako współzałożycielka The Border Chronicle kontynuuje kontrolę polityki granicznej, łącząc perspektywę społeczności z pytaniami o przemoc, pieniądze i nadzór.

Dziennikarka naukowa i autorka; laureatka Pulitzera
Pulitzera w 1992 roku otrzymała za reportaże o etycznych problemach badań na naczelnych, podejmując temat budzący spór między nauką, ochroną zwierząt i interesem społecznym. W The Poison Squad oraz The Poisoner’s Handbook badała historię toksykologii, bezpieczeństwa żywności i rozwoju metod pozwalających wykrywać zatrucia, łącząc naukę z odpowiedzialnością instytucji. Jej książki i publicystyka przybliżają czytelnikom sytuacje, w których deklarowane korzyści postępu trzeba zestawić z ryzykiem, cierpieniem i jakością dowodów. Jako była dyrektorka Knight Science Journalism Program w MIT oraz założycielka Undark wspierała także dziennikarstwo naukowe zdolne wyjaśniać trudne konflikty bez sprowadzania ich do sensacyjnego pojedynku opinii.

Założycielka i redaktorka naczelna Bhekisisa
Jako założycielka i redaktorka naczelna Bhekisisa łączy dziennikarstwo zdrowotne z pytaniami o władzę, nierówności i praktyczne skutki publicznych decyzji dla pacjentów. Współtworzyła reportaże o tragedii Life Esidimeni, w tym relację z przesłuchań dotyczących przenoszenia osób z problemami zdrowia psychicznego do placówek nieprzygotowanych do opieki. Jej publikacje obejmują również dostęp do profilaktyki HIV, finansowanie świadczeń oraz spory o reformę systemu ochrony zdrowia, wyjaśniając różnicę między polityczną obietnicą a działającą usługą. Wyróżnia ją rozwijanie specjalistycznej redakcji i formatów takich jak Health Beat, które pozwalają szerokiej publiczności śledzić skomplikowane sprawy zdrowotne na podstawie źródeł, a nie samych deklaracji.

Reporterka środowiskowa; współlaureatka Pulitzera
Współtworzyła w InsideClimate News śledztwo „The Dilbit Disaster”, nagrodzone Pulitzerem w 2013 roku, o katastrofie rurociągu Enbridge i skażeniu rzeki Kalamazoo. Zespół pokazał, że rozcieńczony bitumen zachowywał się inaczej niż zwykła ropa, a służby początkowo nie dysponowały informacją niezbędną do właściwej reakcji. W kolejnych materiałach zajmowała się także historią badań klimatycznych Exxonu i późniejszym wspieraniem podważania wiedzy o ociepleniu. Jej dorobek stawia w centrum trudny spór: kto odpowiada za ryzyko przemysłowe, gdy deklaracje firm rozmijają się z dokumentacją i doświadczeniem mieszkańców.

Reporterka śledcza, ProPublica
Jej śledztwo „Toxic Gaslighting”, opublikowane przez ProPublica i „The New Yorker”, odtworzyło historię badań chemiczki Kris Hansen nad PFAS w ludzkiej krwi. Reporterka opisała, jak wewnątrz 3M reagowano na wyniki wskazujące na powszechne występowanie tych substancji i jak ograniczono dalszą pracę badaczki. To opowieść o wiedzy pozostającej wewnątrz przedsiębiorstwa, komunikowaniu ryzyka i odpowiedzialności wobec osób narażonych na zanieczyszczenia. Jej dziennikarstwo środowiskowe, wyróżniane przez Society of Environmental Journalists, konsekwentnie konfrontuje interesy przemysłu z pytaniami o zdrowie publiczne oraz nadzór nad chemikaliami.

Reporter śledczy i autor zajmujący się klimatem
W cyklu „Killing the Colorado” badał decyzje polityczne i zasady gospodarowania wodą, które pogłębiają kryzys amerykańskiego Zachodu. W materiale „Use It or Lose It” pokazał, jak historyczne prawa do poboru mogą zachęcać do marnotrawstwa zamiast oszczędzania zasobów w czasie suszy. W osobnym dochodzeniu wyjaśniał, dlaczego traktowanie wód podziemnych i powierzchniowych jak niezależnych zapasów prowadzi do błędnych rachunków. Zamiast sprowadzać niedobory do pogody, jego praca kieruje uwagę na odpowiedzialność instytucji oraz konflikty interesów między rolnictwem, rozwojem miast i ochroną wspólnego zasobu.

Reporter śledczy i autor
W książce reporterskiej „Fulfillment” analizuje wpływ ekspansji Amazona na amerykańskie miasta, warunki zatrudnienia i regionalne nierówności. Zestawia historie pracowników magazynów, drobnych przedsiębiorców i mieszkańców z rozwojem centrów danych oraz infrastruktury logistycznej. Opisuje również polityczny wymiar koncentracji gospodarczej: lobbing, zachęty podatkowe i relacje wielkiego biznesu z władzami. Kontrowersyjne pytanie, które stawia jego reportaż, dotyczy ceny wygody zakupów: kto korzysta z cyfrowej gospodarki, a kto ponosi koszty utraty stabilnej pracy i osłabienia lokalnych społeczności.

Reporterka międzynarodowa i autorka
Książka „No Turning Back” powstała na podstawie ponad pięciu lat pracy reporterskiej nad wojną w Syrii i śledzi losy ludzi uwikłanych w rozpad kraju. Abouzeid opisuje represje aparatu Baszara al-Asada, radykalizację części rebelii oraz rozwój Państwa Islamskiego. Odtwarza także tajne układy i zagraniczne interesy, które wpływały na przebieg konfliktu, unikając prostego podziału na jedną opowieść o zwycięzcach i przegranych. Siłą jej dorobku jest połączenie szczegółowej rekonstrukcji politycznej z doświadczeniem cywilów, więźniów i rodzin, których życie zmieniła wojna.

Korespondentka specjalna, PBS NewsHour
Jej reportaże dla PBS NewsHour dokumentują konflikty na Bliskim Wschodzie i w Afryce z perspektywy osób żyjących na ich pierwszej linii. Relacjonowała następstwa zamachów z 7 października 2023 roku oraz badała naruszenia praw człowieka w Jerozolimie i na Zachodnim Brzegu. Zajmowała się także wzrostem palestyńskich ugrupowań zbrojnych w Dżeninie i Nablusie oraz protestami przeciw rządowi Izraela. W materiałach o wojnie domowej w Sudanie oddawała głos rodzinom szukającym schronienia, łącząc analizę sporów politycznych z dokumentowaniem przesiedleń i codziennego zagrożenia.

Korespondent naukowy, BBC
Jako korespondent naukowy BBC relacjonował przełomy od sklonowania owcy Dolly po wykrycie fal grawitacyjnych i odkrycie bozonu Higgsa. Nie ograniczał się do prezentowania osiągnięć: podejmował spory o modyfikacje genetyczne, klonowanie i społeczne konsekwencje nowych technologii. W 2010 roku rozmawiał z badaczami komórek macierzystych, którzy zarzucali wpływowym recenzentom blokowanie konkurencyjnych prac; były to zarzuty naukowców, kwestionowane przez przedstawiciela czasopisma. Ten rodzaj dziennikarstwa sprawdza również mechanizmy kontroli jakości samej nauki i pokazuje, dlaczego autorytet instytucji nie zastępuje pytań o dowody.

Dziennikarz BBC zajmujący się Indiami
Jego dziennikarstwo o Indiach łączy korespondencję terenową z analizą społeczną, zamiast pozostawać przy oficjalnych komunikatach i politycznych hasłach. Reuters Institute wyróżnił jego pracę z Kaszmiru, gdzie opisywał życie społeczności podczas ograniczeń internetu i surowych godzin policyjnych. W ramach stypendium Knight Visiting Nieman na Harvardzie badał cyfrowe i pozacyfrowe sposoby przeciwdziałania fałszywym informacjom w Indiach. Zestawienie tych działań pokazuje dwa wymiary jego dorobku: dokumentowanie skutków decyzji władzy dla zwykłych mieszkańców oraz poszukiwanie metod, które pozwalają odbiorcom odzyskiwać orientację w spolaryzowanej przestrzeni informacyjnej.

Reporterka śledcza, The Black Sea
Współinicjowała „Malta Files”, międzynarodowe dochodzenie poświęcone wykorzystywaniu maltańskich struktur podatkowych przez firmy i zamożnych klientów. Projekt sieci European Investigative Collaborations połączył ponad 40 dziennikarzy z 16 krajów i znalazł się wśród nominowanych do European Press Prize w 2018 roku. Śledztwo badało między innymi powiązania offshore tureckich elit oraz mechanizmy pozwalające przenosić obciążenia podatkowe poza kraje prowadzenia działalności. Jej praca w The Black Sea obejmuje również prawa człowieka, pracowników i sprawy wojskowe, stawiając pytania o odpowiedzialność tam, gdzie interesy polityczne przecinają się z biznesowymi.

Współzałożycielka Quinto Elemento Lab; laureatka Pulitzera
Wspólnie z Davidem Barstowem przygotowała dla „The New York Times” śledztwo o praktykach korupcyjnych towarzyszących ekspansji Walmartu w Meksyku. Reporterzy porównywali dokumenty urzędowe, pozwolenia i wewnętrzną korespondencję z relacjami osób znających sprawę od środka. Ich publikacje opisały podejrzane płatności, zdobywanie zgód na budowę sklepów oraz sposób, w jaki potraktowano wewnętrzne dochodzenie firmy. Za tę zespołową pracę otrzymali Pulitzera w dziedzinie dziennikarstwa śledczego w 2013 roku, a jej znaczenie polega na szczegółowym sprawdzeniu relacji między globalną korporacją, lokalnymi urzędnikami i interesem publicznym.

Reporterka i autorka zajmująca się Ameryką Łacińską
Alma Guillermoprieto była jedną z dwojga reporterów, którzy w 1982 roku ujawnili masakrę ludności cywilnej w El Mozote w Salwadorze. Jej relacja dla The Washington Post podważała oficjalny obraz działań armii, a szczegóły zbrodni potwierdzono później po odkryciu masowych grobów. Pisała także o terrorze państwowym w Argentynie, Świetlistym Szlaku w Peru oraz wojnie i narkobiznesie w Kolumbii. Łączy opisy przemocy z codziennym doświadczeniem mieszkańców, zamiast sprowadzać region do politycznych haseł. Jej dorobek stanowi podstawę propozycji za konsekwentne dokumentowanie faktów niewygodnych dla sprawujących władzę.

Założycielka i dyrektorka Salud con lupa
Fabiola Torres założyła Salud con lupa, redakcję badającą zdrowie publiczne, nierówności i interesy wpływające na leczenie. Jako członkini ICIJ uczestniczyła w zespołowych śledztwach Panama Papers, Paradise Papers i Implant Files, dotyczących między innymi finansowej nieprzejrzystości oraz bezpieczeństwa wyrobów medycznych. W projekcie „El Otro Perú” dokumentowała skutki pandemii dla rdzennych społeczności peruwiańskiej Amazonii. Współtworzyła również nagrodzone dochodzenie „Redes de Nicotina: nuevos productos, viejas tácticas”. Jej propozycja kandydatury opiera się na sprawdzaniu, jak decyzje instytucji i przedsiębiorstw przekładają się na zdrowie osób słabiej słyszanych w debacie publicznej.

Dziennikarz środowiskowy; twórca InfoAmazonia
Gustavo Faleiros współtworzył InfoAmazonia, łącząc zdjęcia satelitarne, otwarte dane i reportaż o zmianach zachodzących w dziewięciu krajach Amazonii. Zamiast opierać opowieść o środowisku wyłącznie na deklaracjach, rozwijał mapy umożliwiające reporterom śledzenie zmian w terenie. Uruchomił także zbieranie obywatelskich informacji o jakości wody i powietrza oraz wspierał szkolenia z dziennikarstwa geograficznego. W latach 2020–2025 kierował śledztwami środowiskowymi Pulitzer Center i koordynował Rainforest Investigations Network. Jego wkład polega na tworzeniu sprawdzalnych narzędzi opisu presji na lasy oraz na wspieraniu międzynarodowych zespołów badających tę presję.

Dziennikarka związana z Chequeado
Olivia Sohr rozwijała Chequeado od jego początków i koordynuje projekty regionalnej sieci LatamChequea. Jej praca obejmuje analizę dezinformacji wyborczej, fałszywych oskarżeń o oszustwa oraz materiałów mających utrudniać świadome głosowanie. W publikacjach zajmowała się również przemocą internetową wobec dziennikarzy i wykorzystaniem generatywnej AI do wzbudzania oburzenia wokół migrantów i demonstracji. Łączy fact-checking z badaniem sposobów rozpowszechniania manipulacji, zamiast poprzestawać na oznaczaniu pojedynczych wpisów jako fałszywych. Jej dorobek uzasadnia rozpatrzenie kandydatury za rozwijanie współpracy, dzięki której podobne narracje można sprawdzać ponad granicami.

Współzałożycielka i dyrektorka Aos Fatos
Tai Nalon współzałożyła Aos Fatos w 2015 roku, rozwijając stałą kontrolę publicznych wypowiedzi zamiast ograniczać ją do kampanii wyborczych. Pod jej kierownictwem redakcja połączyła fact-checking z badaniem zorganizowanej dezinformacji i pracą programistów oraz analityków danych. Narzędzie Radar pomaga śledzić rozpowszechnianie mylących narracji na wielu platformach, między innymi wokół wyborów i pandemii. Zespół rozwinął także bota Fátima, ułatwiającego odbiorcom odnajdywanie weryfikacji informacji. Propozycja jej kandydatury dotyczy zarówno trudnych tematów politycznych, jak i praktycznych narzędzi pokazujących, jak powstaje i rozchodzi się manipulacja.

Dyrektorka wykonawcza, Lupa
Natália Leal kierowała pracą zespołu Lupy w okresie intensywnej dezinformacji dotyczącej COVID-19 w Brazylii. Redakcja sprawdzała między innymi fałszywe opowieści o pustych trumnach i zniekształcone porównania liczby zgonów, również wtedy, gdy podobne przekazy wzmacniali politycy. Leal zainicjowała „No Epicentro”, wizualizację pokazującą skalę śmierci przez odniesienie jej do najbliższego otoczenia odbiorcy. Rozwijała też projekt „Digital Democracy”, docierający z weryfikacjami wyborczymi do miejsc słabiej obsługiwanych przez media. Jej propozycja opiera się na konsekwentnym zestawianiu głośnych deklaracji z danymi oraz na szukaniu form, które ułatwiają odbiorcom zrozumienie tych danych.

Szefowa biura Financial Times dla Afryki Południowej
Monica Mark od lat opisuje konflikty, władzę i przemiany społeczne w Afryce, a w Financial Times zajmuje się południową częścią kontynentu. Jej reportaż z 2014 roku o porwaniu uczennic w Chibok rekonstruował przebieg ataku Boko Haram poprzez relacje świadków i osób ze struktur bezpieczeństwa. Publikacja pokazywała chaos oraz sprzeczności w oficjalnej reakcji, nie ograniczając historii do komunikatów władz. W późniejszych materiałach podejmowała także kwestie przemocy wobec kobiet, napięć antyimigranckich i zarządzania Johannesburgiem. To dorobek łączący opis wielkiej polityki z doświadczeniami ludzi ponoszących skutki zaniedbań i konfliktów.

Dziennikarka naukowa i zdrowotna; trenerka mediów
Ida Jooste łączy dziennikarstwo zdrowotne z przygotowywaniem reporterów do rzetelnego opisywania kryzysów. W Internews odgrywała ważną rolę w globalnej inicjatywie medialnej dotyczącej COVID-19, pomagając redakcjom wyjaśniać zmieniające się ustalenia naukowe i reagować na dezinformację. Jej specjalizacja obejmuje HIV, prawa reprodukcyjne oraz społeczne skutki stygmatyzacji. Moderowała także dyskusję „The COVID-19 Story: Science, Scandal, Solutions”, łączącą naukę z pytaniami śledczymi o odpowiedzialność. Propozycja jej kandydatury dotyczy budowania warsztatu, który pozwala sprawdzać obietnice instytucji i przedstawiać zagrożenia zdrowotne bez sensacji oraz bez pozornej pewności.

Reporterka zajmująca się Afryką Południową
Lynsey Chutel opisuje Afrykę Południową i region, łącząc wiadomości polityczne z analizą społeczną i kulturową. W reportażach związanych z inicjatywą IWMF zajmowała się między innymi niebezpieczeństwami towarzyszącymi zbieraniu statystyk oraz utratą kontroli nad przemysłem tekstylnym w Demokratycznej Republice Konga. Wspólnie z Tessą Dooms napisała „Coloured: How Classification Became Culture”, poświęcone tożsamości i dziedzictwu klasyfikacji rasowych w RPA. Praca nad książką obejmowała także szerszy kontekst śmierci Nathaniela Juliesa w 2020 roku. Jej propozycja kandydatury wynika z konsekwentnego pokazywania, jak nierówności i decyzje instytucji wpływają na codzienne życie konkretnych osób.

Korespondentka zajmująca się Afryką
Kate Bartlett relacjonowała przewrót wojskowy w Zimbabwe, głód i wykorzystywanie dzieci-żołnierzy w Kongu oraz odejście Jacoba Zumy i jego procesy. Wcześniej, pracując w Kambodży, opisywała trybunał sądzący czołowych przywódców Czerwonych Khmerów. Jej doświadczenie łączy relacje terenowe z analizą instytucji, które mają rozliczać sprawców przemocy. W materiałach dla VOA podejmowała również temat rywalizacji Chin i USA o wpływy na Seszelach oraz skutków zmiany klimatu dla wysp. Propozycja jej kandydatury opiera się na wyjaśnianiu trudnych konfliktów i geopolityki przez lokalne doświadczenia, zamiast przez same deklaracje rządów.

Reporterka międzynarodowa; współpracowniczka The New York Times
Aida Alami opisuje migracje, rasizm, religię i prawa człowieka, łącząc doświadczenia mieszkańców Afryki Północnej, Europy i Stanów Zjednoczonych z kontekstem politycznym. W projekcie wspieranym przez IWMF zajmowała się obecnością muzułmańskich społeczności w amerykańskim życiu publicznym, oddając głos osobom często przedstawianym przez pryzmat stereotypów. Współtworzyła książkę „Our Women on the Ground”, w której arabskie reporterki przedstawiają własne doświadczenia pracy i opisywania regionu. Jako wykładowczyni wizytująca Columbia Journalism School podejmowała zagadnienia wolności informacji, otwartych danych, cyfrowego nadzoru i bezpieczeństwa, łącząc reportaż z rozmową o granicach swobody wypowiedzi.

Reporterka śledcza; profesorka Columbia Journalism School
Azmat Khan bada ludzkie koszty wojny, porównując wojskowe deklaracje z dokumentami i świadectwami osób dotkniętych nalotami. Jej cykl „The Civilian Casualty Files” powstawał przez ponad pięć lat i obejmował badania terenowe w miejscach ponad stu incydentów w Iraku, Syrii i Afganistanie. Wykorzystała ponad 1300 wcześniej tajnych dokumentów wojskowych uzyskanych po sporze prawnym z Pentagonem oraz rozmowy ze źródłami lokalnymi i wojskowymi. Praca ta, wyróżniona w ramach Pulitzera dla „The New York Times” w 2022 roku, pokazuje znaczenie długotrwałego sprawdzania oficjalnych relacji o ochronie cywilów i odpowiedzialności za działania zbrojne.

Reporterka śledcza; współlaureatka Pulitzera
Megha Rajagopalan współtworzyła dla BuzzFeed News śledztwo dokumentujące rozbudowę infrastruktury masowego przetrzymywania muzułmanów w chińskim Xinjiangu. Zespół połączył zdjęcia satelitarne, analizę architektoniczną i wywiady z około dwiema dziesiątkami byłych więźniów, zamiast opierać się wyłącznie na oficjalnych komunikatach. Publikacje przedstawiały zarówno materialną skalę systemu, jak i doświadczenia osób, które przez niego przeszły, oraz obecność fabryk na terenach obozowych. Wraz z Alison Killing i Christo Buschekiem otrzymała za tę serię Pulitzera w 2021 roku, stanowiącego wyróżnienie dla wspólnej pracy reporterskiej, przestrzennej i analitycznej nad szczególnie trudno dostępnym tematem.

Dziennikarka śledztw wizualnych i architektka
Alison Killing wykorzystuje doświadczenie architektki, analizę przestrzenną i modelowanie trójwymiarowe do badania spraw, których nie da się wyjaśnić samymi wypowiedziami urzędników. Współtworzyła śledztwo BuzzFeed News dotyczące sieci obozów w Xinjiangu, nagrodzone wspólnie z Meghą Rajagopalan i Christo Buschekiem Pulitzerem w 2021 roku. Rozwijała również „Migration Trail”, mapową opowieść opartą na danych o migracji do Europy, oraz badania odbudowy Haiti po trzęsieniu ziemi w 2010 roku. Przez wykłady i warsztaty przekazuje innym metody korzystania z otwartych źródeł, pokazując, jak otoczenie zbudowane przez człowieka może stać się dowodem w dziennikarskim dochodzeniu.

Dziennikarz danych i programista; współlaureat Pulitzera
Christo Buschek łączy programowanie z dziennikarstwem śledczym, tworząc narzędzia do badania dużych zbiorów danych i dokumentowania naruszeń praw człowieka. Był członkiem zespołu BuzzFeed News, którego analiza obozów w Xinjiangu została nagrodzona Pulitzerem w 2021 roku. W pracy związanej z Mozilla kieruje uwagę na dane treningowe sztucznej inteligencji, ich pochodzenie, błędy i uprzedzenia, zamiast poprzestawać na obietnicach producentów. W publicznych wystąpieniach i rozmowach postuluje sprawdzanie modeli, benchmarków i interesów stojących za technologią, rozszerzając warsztat śledczy na systemy algorytmiczne, które coraz częściej wpływają na informacje dostępne społeczeństwu.

Międzynarodowa reporterka śledcza
Shibani Mahtani dokumentowała protesty i przemiany polityczne Hongkongu, zwracając szczególną uwagę na odpowiedzialność instytucji i doświadczenia mieszkańców. Jej śledztwo dotyczące nadużyć policji zostało wyróżnione Human Rights Press Award, a relacje z regionu rozwijała w pracy dla „The Washington Post” i „The Wall Street Journal”. Razem z Timothym McLaughlinem napisała „Among the Braves”, opowieść o ruchu prodemokratycznym, protestach w 2019 roku oraz późniejszych represjach i emigracji. Książka prowadzi czytelnika przez losy konkretnych aktywistów, łącząc polityczny spór o przyszłość miasta z osobistą ceną utraty swobód i życia na wygnaniu.

Dziennikarka zajmująca się Chinami
Lily Kuo relacjonowała Chiny, Tajwan i rynki wschodzące, pracując między innymi dla Reuters i Quartz. Opisywała obozy w Xinjiangu w reportażach terenowych. Przedstawiała też ustalenia dotyczące cyfrowego śledzenia mieszkańców tego regionu. Jako stypendystka programu ICFJ „Bringing Home the World” badała społeczno-polityczne i środowiskowe skutki wielomiliardowego chińskiego projektu infrastruktury wodnej, kierując uwagę na koszty wielkich przedsięwzięć dla ludności i otoczenia. Jej doświadczenie reporterskie oraz przygotowanie w dziedzinie stosunków międzynarodowych tworzą podstawę do objaśniania tematów, w których oficjalne uzasadnienia rozwoju i bezpieczeństwa spotykają się z pytaniami o prawa mieszkańców oraz możliwość publicznej kontroli.

Niezależna reporterka zajmująca się Filipinami
Regine Cabato bada dezinformację, przemoc i wpływy polityczne na Filipinach, łącząc relacje terenowe z obserwacją mechanizmów działania internetu. Uzyskała bezpośredni dostęp do pracy farmy trolli i opisywała rolę kampanii manipulacyjnych podczas wyborów prezydenckich w 2022 roku. Dokumentowała także zabójstwa związane z wojną narkotykową oraz przez rok śledziła sprawę zarzutów gwałtu wobec księdza, przedstawiając doświadczenia pokrzywdzonych i działanie instytucji, ze szczególną uwagą dla relacji między pokrzywdzonymi a wymiarem sprawiedliwości. W Reuters Institute rozwijała projekt dotyczący tego, jak dziennikarze mogą rzetelniej relacjonować wrogie kampanie wpływu i skuteczniej chronić się przed ich oddziaływaniem.

Dziennikarz i autor wywiadów; Dziennikarz Roku 2008
Bogdan Rymanowski rozwijał warsztat wywiadu politycznego i rozmowy biograficznej, a w 2008 roku głosami polskich redakcji otrzymał tytuł Dziennikarza Roku. W książce „Ubek” podjął trudny temat odpowiedzialności byłego funkcjonariusza aparatu bezpieczeństwa i jego rozliczenia z krzywdą wyrządzoną innym ludziom. W „Dopaść Morawieckiego” rekonstruował biografię Kornela Morawieckiego na podstawie rozmów, wspomnień i dokumentów, pokazując postać wywołującą skrajnie różne oceny. W jego dorobku powracają pytania o wiarygodność wspomnień, rolę świadków i możliwość rozliczania trudnej historii przez rozmowy z jej uczestnikami.

Dziennikarz i twórca mediów; założyciel Weszło i Kanału Zero
Krzysztof Stanowski jest założycielem Weszło i twórcą Kanału Zero, łączącym dziennikarstwo sportowe, publicystykę oraz formaty wideo kierowane bezpośrednio do odbiorców internetowych. W autorskich komentarzach podejmował między innymi problem odpowiedzialności władz klubów, relacji między właścicielami a pracownikami oraz powiązań sportu z biznesem, czego przykładem jest tekst o Motorze Lublin z marca 2023 roku. Kanał Zero, oficjalnie uruchomiony w lutym 2024 roku, rozwinął tę działalność o kolejne formaty i platformy publikacji. Propozycja kandydatury może więc dotyczyć konkretnych materiałów i metod pracy, przy wyraźnym oddzieleniu sprawdzalnych ustaleń od komentarza oraz popularności autora.
Brak wyników. Spróbuj innego zapytania.
05 / DOKUMENTY DLA UCZESTNIKÓW
Edycja 2027, wersja 1.2 z 25 października 2026. Trzy nominacje kapituły i dwie publiczności. Dokumenty zastępują wersję 1.1.
Warunki udziału, trzy nominacje kapituły, dwie publiczności, limity głosów, remisy, zastrzeżenia i ochrona danych.
Praktyczna lista wymaganych materiałów, potwierdzenie udziału, dwa wybory czytelnika, terminy i kontakt.
06 / ZGŁOŚ KANDYDATA
Możesz zgłosić siebie lub inną osobę, również spoza listy propozycji. Zgłoszenie jest bezpłatne. Przygotuj 2–3 materiały oraz potwierdzenie udziału kandydata.
Start: 1 listopada 2026, 00:01
Formularz przygotowuje wiadomość w Twojej aplikacji pocztowej. Musisz ją wysłać i dołączyć potwierdzenie kandydata. Nie przesyłaj danych prywatnych ani informacji o poufnych źródłach.
W czasie naboru można też wysłać kompletne zgłoszenie bezpośrednio na redaktor@truthmagazine.pl. Sprawdzamy zgłoszenia na bieżąco. Uzupełnienia i potwierdzenie udziału muszą wpłynąć do 12.01.2027, 23:59:59.
Administratorem jest organizator wskazany w pkt 1. Kontakt w sprawach danych: support@truthmagazine.pl. Przetwarzamy dane zgłaszającego i kandydata: imię i nazwisko lub nazwę zawodową, kontakt zawodowy, kraj i język, linki i opis dorobku, korespondencję, oceny oraz rozstrzygnięcie. Źródłami są zgłaszający, kandydat i publiczne materiały zawodowe. Dane pośrednio pozyskane są objęte informacją przy pierwszym kontakcie, nie później niż w ciągu miesiąca i przed pierwszym ujawnieniem innemu odbiorcy, chyba że zachodzi udokumentowany wyjątek prawny.
Celem jest obsługa zgłoszeń, weryfikacja, kontakt, rzetelny wybór i udokumentowanie procedury. Podstawą jest prawnie uzasadniony interes organizatora w prowadzeniu honorowego wyróżnienia (art. 6 ust. 1 lit. f RODO), z oceną niezbędności i wpływu na prawa osób. Dobrowolne materiały promocyjne i portrety wymagają odrębnej podstawy, w szczególności zgody (art. 6 ust. 1 lit. a) i ustaleń dotyczących praw do wizerunku. Zliczanie poparcia jest automatyczne, ale oficjalne nominacje i tytuły wymagają zatwierdzenia procedury przez kapitułę; nie tworzymy profilowania kandydatów.
Dostęp otrzymują upoważniony sekretariat, niewyłączeni jurorzy i osoby rozpatrujące zastrzeżenia, a w niezbędnym zakresie dostawcy poczty, hostingu i infrastruktury. Nie publikuje się kontaktów, zgłoszeń ani indywidualnych ocen. Usługi międzynarodowe mogą wiązać się z przetwarzaniem poza EOG; informacje o rzeczywistych transferach i stosowanych zabezpieczeniach można uzyskać u administratora. Dalsze informacje o infrastrukturze: truthmagazine.eu/polityka-prywatnosci/.
Nieprzyjęte i wycofane zgłoszenia usuwa się nie później niż trzy miesiące po zakończeniu postępowań dotyczących edycji. Karty i protokoły przechowuje się do trzech lat, minimalny rejestr laureatów do pięciu lat, następnie dokonuje przeglądu potrzeby dalszego przechowywania. Materiały oparte na zgodzie przetwarza się do jej wycofania lub końca uzgodnionego celu. Niezbędne dane dotyczące konkretnego sporu przechowuje się przez uzasadniony okres wynikający z jego obsługi lub przepisów.
W głosowaniu przetwarzamy identyfikator konta i potwierdzony adres e-mail wyłącznie w zakresie logowania i sprawdzenia uprawnienia; odrębny rejestr zawiera pseudonimowe identyfikatory wyliczone z użyciem klucza serwera, wybrane kandydatury, czas i wersję zasad. Podstawą obsługi konta jest art. 6 ust. 1 lit. b, a integralności głosowania i kontroli nadużyć art. 6 ust. 1 lit. f RODO. Rejestr wyborów i powiązań utrzymujemy do 15 kwietnia 2027 r., także po usunięciu profilu, aby uniemożliwić ponowne wykorzystanie limitu; po tym terminie usuwamy powiązania i pozostawiamy sumy bez identyfikatorów głosujących. Dostęp do wyborów ma wyłącznie upoważniona obsługa techniczna i osoby badające konkretną skargę. Profil publiczny nie jest wymagany. Odrębną korespondencję sporną przechowuje się przez uzasadniony czas jej obsługi.
Na warunkach RODO przysługują prawa dostępu, sprostowania, usunięcia, ograniczenia, sprzeciwu i, gdy ma zastosowanie, przenoszenia danych. Zgodę można wycofać bez wpływu na zgodność wcześniejszego przetwarzania. Można wnieść skargę do Prezesa UODO (uodo.gov.pl). Podanie danych jest dobrowolne, lecz bez minimum potrzebnego do obsługi nie można rozpatrzyć zgłoszenia. Wycofanie udziału nie oznacza automatycznego usunięcia wszystkich zgodnie z prawem opublikowanych materiałów prasowych i kopii osób trzecich.
07 / KAPITUŁA I LAUREACI
Organizator powołuje pięciu jurorów i co najmniej dwóch zastępców. Nazwiska i role zostaną opublikowane przed otwarciem naboru. Każda kandydatura wymaga co najmniej trzech bezstronnych ocen. Skład nie został jeszcze ogłoszony.
Laureatów i uzasadnienia poznamy 15 stycznia 2027 r. Obecnie nie ogłoszono oficjalnych nominacji ani laureatów. Tytuł oznacza uznanie dla wskazanego dorobku, a nie nieomylność lub prawo reprezentowania magazynu.
08 / FAQ
Tak. Redakcyjny katalog propozycji nie zamyka naboru i nie daje pierwszeństwa. Liczą się konkretne materiały oraz kryteria.
Nie. Darowizny, reklamy i partnerstwo nie dają dodatkowych punktów ani głosów. Publiczność wybiera dwie nominacje w bezpłatnym głosowaniu.
Do dwóch, na dwie różne dopuszczone kandydatury. Każdy wybór osobno potwierdzasz. Po zapisie głos jest ostateczny. Ten sam potwierdzony e-mail w Google i LinkedIn nie daje kolejnych głosów.
Nie automatycznie. Kapituła wybiera laureatów spośród pięciu oficjalnych nominacji w odrębnym głosowaniu. Liczba i warunki wynikają z regulaminu.
Organizator: Stowarzyszenie Centrum Wsparcia „Just Do It”, KRS 0000983480, wydawca TRUTH Magazine.
Poznaj wydawcę ↗ · redaktor@truthmagazine.pl